тунҗи муһәббәт

әзиз әйса әлкүн

 

сөйгү янғин
тәлвә садақәт
күтүшләрдин чәксиз һалсириған
қәлб қулупниң томури чегишкә

маматқа йеқин тунҗи муһәббәт!

 

учрашқан отлуқ көзләр
әрки билән бақалмайду
мурат йолида ашиқ дүм йетип йиғлайду…
мәшуқ һиҗран доқмушида тәнһа
хиялида сөйгинини ойлайду …
йәнә қанчә кечиниң өтишини ـ
үнсиз санайду…
муһәббәт һәр башқа сеһригәр
у кона йолида шундақ қатрайду!

мәвһум җанан

әзиз әйса әлкүн
 
(яшлиқ хатирәмдин)
 
мәвһумдур бу дуня мәвһум бу қәлбим,
мәвһумлуқ вуҗудумда қилар ғәлиян!
сәһәрдә чүшүмгә бир мәвһум җанан …
кәлди көңүл төригә болуп меһман!
 
һәр чети мәвһумлуққа толған бу җаһан,
гаһи туйимән өзүмни мәвһум бир инсан.
йиллар кәтти хәтлириң әислимә болуп,
көрмидим әмма гүлум сени һеч заман!
 
болдуң сән сирдишим дилимға һәмраһ –
ғериблиқ йирақта җандин өткәндә.
турсиму деңиз- окян бизни айрип –
күткүзәр тәшналиқ һиҗран йәткәндә!
 
кирдиң чүшүмгә җанан, уңумдин ғайиб,
билмидим қачан болдуң маңа һөкүмран.
яшидиң хиялимда кечә вә күндүз,
толдуруп сеғинишни йүрәккә һаман!

өтнә аләм

әзиз әйса әлкүн

 

өмүри қисқа һаятниң өтүвериду,
йиллар алдираш қоғлушуп кетивериду.
сән тоғра яки хата һамини бир күн,
әл таразиси һәммигә җавап бериду.

 

һәйранмән аримиздики адәмләрдин,
сухәнгә көңли мәптун наданлардин.
етәлмәс пәрқ өзини вә өзгиләрдин,
қәлби набут, роһи қул зәипләрдин.

 

итлар қавиған, қавиди, қававериду.
йоқ пәрвайим, йолумда меңиверимән.
йолучи бүйүк карванға қошулған –
барса кәлмәс бу сәптә кетиверимән…

һаят бекити

Hayat_bekitiәзиз әйса әлкүн
 

күн парлимаста
мәһәллини қизил рәңдә бойиған қуяш –
көк асманни қизартқан.
ахшам балдур чақниған чолпан…
қәйәргиду йоқиған.

 
тинмас һаят қутратқуси
мән нимкәш алдираш
җан бақмаққа шәһәргә қатириға.
пойиз бекитигә қарап чапқан…
көңли сунуқ кечә уйқуси
ғайип ахшам юлтузи
пойиз вагонида мән биллә тәң мүгдигән.
көзүмдә уюп қалғини пәқәт –
бир тамчә һәсирәт йеши!

кәч күз лирикиси

әзиз әйса әлкүн
 
алтун кәч күз ـ
гүзәллик ата қилған ـ
тәбиәт өзидин тоюнған бир вақ.
яз аптипида көйүп кәткән ـ
дәрәх устидә сулғун….
сарғайған юпурмақ.
 
йешиллиқтин әсир қалмиған ـ
исми униң хазанға
айланған
иссиқ һарарити таман совуған,
баһар гүллири тозиған….
бу юпурмақ!

қара қаға вә ақ қаға

Qara qagha we aq qaghaәзиз әйса әлкүн

шеирни аңлаш: Aq_qagha_qara_qagha.mp3


( бир шаирәниң шерни оқуғандин кейин)
 

қара қаға-
ақ қаға вә намәлум қаға…
яшиған маканимға кәл!
йенишиңда елип кәт –
юлғунлуққа көмүвәт
сән төнүгүн оғрилиған –
тухум әмәс –
исми униң һәсирәт!
 
назук бир дил-
чолпан билән тәң өлиду
күн петишта күлиду.
кечиси тинҗимас
кона хаманда шамалҗан
дап усулиға
сөйгинини күтиду!

йәнә баһар кәлди

Yene bahar keldiәзиз әйса әлкүн
 

шеирни аңлаш: Yene_bahar_keldi.mp3

 
үзақ күтүшләрдин
тоңи еригән әгизләрдин
ғазаң үчүртқан шамаллардин
езгү туйғум ейтиду
йәнә баһар кәлди…

 
ахшам қиров қонған ـ
яш тамчийдиған кирпикләрдин
сәһәр чиққан сериқ аптаптин 
балдур ечилған бағчамдики
ала ـ чипа чечәктин 
һеҗиран оқи хәстә қилған йүрәктин 
йил беши норузға 
қара қиш таман үшшүгән үмид
ерип кетишкә
йәнә келип қошулди.

қизил қуяш

Qizil_quyash_Elkunәзиз әйса әлкүн

әсәрни бивастә аңлаш: Qizil_quyash.mp3

 
муәлләқтә қизил қуяш –
кечичә ғайип әрваһлар қенини ичип
қандәк қизирип сәһәрдә чиқиду…
күн чүшкә қийсайғанда
йүзидин отлуқ тәбәссум төкиду.
 
пешингә яндишип –
мүкчәйгән мәсчит өгзисидә
қери мәзин әзан товлиғанда
ялғуз тоғрақ мәһәллисидә кавап болуп
көйүп һалидин кәткән қуяш –
устигә томузниң тонини кийиду!
 
гүгүм билән тәңла итлар қавашқа –
тохулар чиллашқа башлиғанда
қум басқан әлниң бу асминида
түн кечисидә ай – юлтуз қайта парлиғанда
шәриқ вә мәғрибтә охшаш бир қуяш
тәңла қан рәңдә қизартип йүзлирини
тәбиәткә кәчүргисиз асийлиқ қилип болуп
аста аста увисиға чөкиду…
тәбиәтниң гунаһқа толған йәнә бир бети пүтиду….
шуңа униң тархиму адәмләрниңкигә охшап кетиду!

белиқ вә мән

Elkun_beliq_kara_dengizәзиз әйса әлкүн
 
ақ булутлар сәйлигаһ җилға бешида,
ақар дәря шохлуқ билән, яқисида мән.
қара деңиз шамили келәр тағлар ара,
мән ғәввас, бүгүн таман белиқ тутимән…

 

қийсайған қуяш атәшлик тәпти билән,
қия ташлар сөйүлмәктә шавқун билән.
хиял чигиш һаятниң һиммити билән…
чүшти белиқ торғиму, пәряди билән!

 

кавап оти көймәктә ялқуни билән,
белиқлар җан қайғусида вәһим билән.
ейттим достумға бу аҗайип қисмәтни-
»немә дәр болса белиқ- өз тили билән?!«

 

бир топ кепинәк учуп өтти қешимдин-
йәнә бир һәрә ғиңшип қулақ түвимдин.
мискинсиз һаят әсли болса муһәббәт,
сөюлсә тәбәтму аләмчә биздин.

қомушлуқ

“Qomushluq”әзиз әйса әлкүн
 

шеирни бивастә аңлаш : Qomushluq.mp3

шеирни күндузай һамут оқуди

 
күлрәң туман деңиз сөйгән
земинниң ахирқи четидә
бәш күндә бир күн чиқидиған йеридә
атлантик окянниң әң ғәрбидә
деңиздин әң узақ әлгә охшаш –
нозугүм мөкүнгән қомушлуқ бар.
 
римлиқларниң қиличида
напаилун зәмберкидә
дәрялири қанға лиқ толуп аққан
һитлерниң бомбисида
кечидә өйлири мәшәл болуп янған
әң ахири әзимәтлири явдин қисас алған …
дастан қилип ейтидиған җәңнамилири бар.
 
бу аҗайип әл,
деңизға төт тәрипи Чилинип турар
әмма һич заман адәмгә мәһкүм болуп бақмиған
үмидсизлик ичидә яшапму бақмиған!
қошнисиниң бир тал алмисини һәтта –
суал -сорақсиз сетипму бақмиған!