кәчүр мени, кәчүр вәтән!

“Kechurәзиз әйса әлкүн

 

аңлаш: Elkun_poem/Kechur_weten.mp3

шеирни рабийә давут оқуди

 

юлтузлуқ асминимдин сени сораймән,
таң сәһәр һавасидин сени пураймән,
һәр күни сени күйләп ғәзәл товлаймән,
кәчүр мени, кәчүр мени, кәчүр вәтән!

 
сеғиндим вәтиним, саңа қиялмидим …
еқип сүйиңдә, отуңда яналмидим,
зар болдум меһриңгә, бир күн қаналмидим,
кәчүр мени, кәчүр мени, кәчүр вәтән!

исим маҗираси

“ئىسىمәзиз әйса әлкүн
 
(һекайә)
 

авазлиқ аңлаш: Elkun_Essay_Audio/Isim_majirasi.mp3

һекайини рабийә давут оқуди

 
чоңларниң дәп беришичә бурунқи заманларда бу мәһәллиниң сиртида наһайити суйи мол бир дәря болған икән. адәмләрниң көпийиши, заманларниң өтиши билән бу еқини мол дәря еқиштин тохтап, аста-аста қуруп кетипту. юз келомитирләрчә худди йилан толғанғандәк из қалдурған бу әзим дәряда су болмиғанлиқи үчүн, дәря бойлирини ата-бовилириға охшашла макан тутуп яшап кәлгән кийинки әвладлар тәрипидин «қуруқ дәря» дәп атилипту. бу қуруқ дәря һаят вақтида икки қасниқиға қалдуруп кәткән лай-латқилар шамалларниң учуртуп көчүрүши билән дәря қешини бойлап чоң-кичик дөңләр пәйда болупту. бу дәря қешида яшап кәлгән әл өз юртлириниң намлирини бурун «чоң дәря қаш», «орта дәря қаш» вә «кичик дәря қаш» дәп пәрқләндүрүп атап кәлгән болса, дәря қуруп кәткәндин кейин юртларниң исимлириму аста ـ аста «чоң доң мәһәллә», «орта доң мәһәллә» вә «кичик доң мәһәллә» ләргә өзгирип кетипту. сиз оқуватқан бу һекайә мана мушу «кичик доң мәһәллә» йезисида йүзбәргән иди.

унутқан дуня

“Unutqanәзиз әйса әлкүн
 

аңлаш: Elkun_poem/Unutqan_dunya.mp3

шеирни рабийә давут оқуди

 
есивалдим өйүмгә, күндә көрәй дәп,
сирлири көп, биләлмигән дуняни.
издәймән деңиздин, аралдин өтүп,
аварә тапалмай хилвәт маканни…

 
нимҗанлар көрүндүң хәритәмдә сән,
паянсиз қум болуп, гияһсиз қақас.
чаңқиған әзим тарим, толғинип һалсиз…
уйқуда тәкти-макан шәписиз тимтас.

 
әсирләр ухлапму қанмиған чеғи,
сеһирлик уйқусидин турмиған чеғи.
шу сәвәб унутқан дуня өзиму,
рәңлири заманниң чүшмигән чеғи…

 
қистаймән гаһида өзүмни зариқип,
сизсам башқичә қилип дуняни.
қалдимму әқлимдин мән адишип,
көрмәйла кетәйму мушу аләмни …

 
болмапту қилғиним есип өйүмгә,
селиштуруп мени туғқан тупрақни.
охчиди йүрәктин зәрдаб көзүмгә,
яшайму йошуруп көйгән пирақни…

 
тәң әмәс һеч бир йәр ана тупраққа!
һечким һәм болалмас охшап анамға!
көримән сени һәр вақ әқил көзүмдә.
оғлуңмән тунутай сени дуняға!

 
 

*ушбу шеир «уйғур әзизи» қәләм намида 2000- йили10-айда миюнхен шәһридә йезилған вә шу айда «истиқлал гезити» ниң 10- санида нәшр қилинған.